Od słynnej wieży do skoków po zjeżdżalnie Atola. Jak przez dekady zmieniał się wodny wypoczynek w Oleśnicy?

W latach 1970–1972 rozpoczęto budowę zupełnie nowego obiektu. ARCHIWUM WIESŁAWA MAZURKIEWICZA Historia wodnego wypoczynku w okolicy dzisiejszej ulicy Spacerowej sięga niemal stu lat wstecz. Decyzję o budowie pierwszego basenu w tym miejscu podjęły ówczesne władze miasta już w 1922 roku. Inwestycja była częścią ambitnego planu stworzenia Ludowego Kompleksu Wypoczynkowego.

Ostatecznie prace zakończono pięć lat później, w 1927 roku. Ówczesne kąpielisko prezentowało się imponująco. Był to duży, prostokątny zbiornik z wyraźnie wydzielonymi strefami. Infrastruktura obejmowała m.in. 10 profesjonalnych stanowisk startowych.

Co ciekawe, obiekt przetrwał wojenną zawieruchę i z powodzeniem służył kolejnym pokoleniom mieszkańców Oleśnicy przez wiele powojennych dekad, bo aż do 1970 roku.

Budowa kultowego „starego basenu” (1970–1973)

Z biegiem czasu wysłużona infrastruktura wymagała gruntownej zmiany. W latach 1970–1972 rozpoczęto budowę zupełnie nowego obiektu. Prace konstrukcyjne sfinalizowano jesienią 1972 roku, a oficjalne, huczne otwarcie nastąpiło 1 maja 1973 roku .

W archiwalnych materiałach i na dawnej stronie internetowej obiektu można było przeczytać, że dumna z inwestycji Oleśnica uważała go za jeden z najpiękniejszych basenów na całym Dolnym Śląsku . Jak opisywano to miejsce przed laty?

Basen oferował nietypowe wymiary 50 x 33 metry. Dno schodziło łagodnie od 80 cm do 180 cm na długości 3/4 zbiornika, po czym gwałtownie opadało do 4 metrów głębokości. To właśnie pozwalało na bezpieczne korzystanie ze słynnej sportowej wieży do skoków.

Na najmłodszych czekał okrągły brodzik o głębokości 40 cm, którego nieodłącznym elementem była charakterystyczna, betonowa ślizgawka. Obiekt tonął w przepięknej zieleni, dającej wybór między słonecznymi a zacienionymi miejscami. Do dyspozycji gości były bezpłatne toalety, leżaki, krzesła oraz parking. Duża przestrzeń pozwalała nawet na grillowanie w wyznaczonych strefach.

Nad kąpiącymi się czuwał zespół starszych i młodszych ratowników, którzy prowadzili również punkt medyczny. Głodni i spragnieni plażowicze mogli natomiast skorzystać z punktu gastronomicznego serwującego zimne napoje, słodycze i gorące posiłki.

W pobliżu funkcjonowały ziemne korty tenisowe oraz przystań kajakowa. Co ważne, regulamin pozwalał na opuszczenie terenu basenu, skorzystanie z tych atrakcji i ponowny powrót na kąpielisko bez konieczności kupowania kolejnego biletu.

Wyburzenie i era nowoczesnego Atola (2003–2010)

Każda epoka ma jednak swój koniec. Betonowy obiekt z lat 70., choć uwielbiany przez mieszkańców i pełen wspaniałych udogodnień, na początku XXI wieku przestał spełniać współczesne standardy. W 2003 roku w kuluarach magistratu zaczęto głośno planować gruntowne zmiany.

Ostateczna decyzja zapadła pod koniec pierwszej dekady XXI wieku. W latach 2008–2009 wysłużony basen został wyburzony, robiąc miejsce pod sztandarową inwestycję miasta. W 2010 roku na jego gruzach oddano do użytku nowoczesny Aquapark Letni, wchodzący w skład rozbudowanego Oleśnickiego Kompleksu Rekreacyjnego Atol.

Czytaj cały artykuł u źródła — olesnicainfo.pl