60 lat temu zamienił Kraków w miasto strachu. Seryjny morderca o chłopięcym obliczu

Nad tymi miejscami unosi się duch wampira. Karol Kot zamienił Kraków w miasto strachu

Na tle innych polskich wampirów, takich jak Zdzisław Marchwicki - 14 zabójstw i 6 usiłowań - czy Leszek Pękalski, który podczas procesu przyznawał się do ok. 50 zabójstw, krakowski morderca wypada blado, zbyt blado i nieudolnie jak na wampira.

Większość zbrodni Karola Kota, ku szczęściu niedoszłych ofiar, okazało się partactwem. Niedojrzały wampir okazał się tchórzem, który potrafił wbijać kły tylko w serca staruszek i niewinnych dzieci. Na swoją pierwszą krwawą wyprawę wyruszył 20 września 1964 roku. Młody chłopiec

"Coś od rana chodziło za mną, gnało mnie, nakłaniało, aby kogoś ugodzić nożem" - mówił Karol Kot podczas rozmowy, jaką przeprowadził z nim prof. Bogusław Sygit, profesor nauk prawnych z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy, autor książki "Kto zabija człowieka". [większość wypowiedzi Karola Kota pochodzi z tej samej rozmowy]. Pierwszy raz próbował zabić w klasztorze Sercanek przy ul. Garncarskiej w Krakowie. Ofiarą była modląca się staruszka. Niemym świadkiem krwawego napadu była postać Chrystusa Miłosiernego, która z ołtarzowego obrazu przyglądała się zbrodni, odsłaniając przy tym swoje cierpiące serce. Nie bacząc na świętość miejsca, Kot pochylił się nad staruszką. "Ciosem od dołu dźgnąłem ją silnie w plecy, mierząc na wysokości serca, tak aby cios był śmiertelny. Wyszedłem zaraz z kościoła. W jednej z bram otarłem bagnet palcem, a krew zlizałem".

Najgłośniejsze zabójstwa w Krakowie. 10 spraw, które wstrząsnęły miastem

Wysadzenie męża w powietrze, pokrojenie na kawałki studentki UJ, zastrzelenie kochanka żony - te sprawy kryminalne budziły emocje w Krakowie. Poniżej subiektywna lista głośnych spraw, z których nie ws...

Śmierć w kościele

Kobieta przeżyła atak. Trzy dni później nóż Karola Kota ugodził kolejną staruszkę. Tym razem w bramie przy ul. Skawińskiej. Uderzenie w plecy, aż po samą rękojeść nie okazało się śmiertelne. Kły 19-letniego wampira ominęły serce kobiety.

Tyle szczęścia nie miała kolejna ofiara. Niska, lekko zgarbiona Maria P. stała przed klasztorem Prezentek przy ul. św. Jana, czytając wywieszone klepsydry. Chwilę później weszła do klasztoru, a za nią uczeń trzymający w lewej ręce teczkę. Prawa ręka czekała na odpowiedni moment, aby po raz kolejny zadać nożem cios w plecy. Tym razem uderzenie okazało się śmiertelne. Kobietę znalazła siostra zakonna, której umierająca staruszka tuż przed utratą przytomności zdołała powiedzieć dwa słowa - "młody chłopiec". Poprzednie ofiary również zeznały, że napastnik był młodym człowiekiem z tarczą szkolną na rękawie. Te informacje nie pomogły jednak w schwytaniu nożownika. Śledztwo zostało wkrótce umorzone.

Wampir atakuje dziecko

Trzy krwawe napady na staruszki - w tym jeden śmiertelny - nasyciły pragnienie krwi wampira. Dopiero dwa lata później pod Kopcem Kościuszki doszło do kolejnej zbrodni. Tym razem wampir zapragnął krwi dziecka.

Było zimowe przedpołudnie, 11-letni Leszek C. wracał ze ślizgawki ciągnąc za sobą sanki. Na swoje nieszczęście po drodze spotkał Karola Kota. "Zauważyłem wyłaniającego się z mgły chłopca... Zapytałem go o coś, odwróciłem głowę, chwyciłem go lewą ręką za szyję, a prawą zadawałem ciosy. Po szóstym ciosie poczułem, że leci mi z rąk". Pomimo tego oprawca zdołał zadać 11-latkowi jeszcze pięć ciosów. Przebudzenie wampira nosiło znamiona koszmaru. Nie wystarczała mu już śmierć ofiary. Sycił się samym dokonywaniem zbrodni, niczym wygłodniała bestia, która po uśmierceniu jeszcze głębiej wbija swe kły.

Powódź 1000-lecia! Tak dokładnie 29 lat temu wyglądał Kraków. Czarny lipiec 1997

Na początku lipca 1997 roku przez Polskę przeszła "Powódź Tysiąclecia". Kilkudniowe opady doprowadziły szybko do podniesienia się poziomów rzek, także w Małopolsce. W trakcie powodzi w całym kraju zg...

Wampir atakuje kolejne dziecko

W kwietniu 1966 roku wampir zaatakował kolejne dziecko. W jednej z kamienic na krakowskim Kazimierzu 7-letnia Małgosia P. schodziła klatką schodową do skrzynki na listy. Na jednym ze stopni siedział Karol Kot. Chwilę potem morderca wyciągnął nóż i zaczął zadawać ciosy. Pomimo licznych obrażeń dziewczynka przeżyła atak.

Dopiero po tym zdarzeniu śledczy zaczęli łączyć sprawy ataków na staruszki z napadami na dzieci. Jednak śledztwo nie przynosiło żadnych rezultatów. Nie było świadków zdarzenia ani motywu zbrodni.

Kobieta demaskuje wampira

Karol Kot wpadł w ręce milicji w lipcu 1966 roku dzięki młodej kobiecie, którą nazywał swoją "dziewczyną".

"Poznałam go w klubie strzeleckim. Był takim chłopcem z którego inni lubili się śmiać czy nabijać. No i ja go brałam w obronę czasami" - pisze w swym pamiętniku Danuta W., koleżanka Karola Kota z klubu strzeleckiego "Cracovia". Tuż po skazaniu młodego mordercy dziewczyna postanowiła spisać historię znajomości z kolegą z klubu. Karol traktował ją jak dziewczynę, zwierzając się jej ze swoich morderczych zamiarów.

Być może właśnie dlatego, studentka krakowskiej ASP była osobą, której wampir zaufał na tyle, aby zwierzyć się ze swych sadystycznych skłonności. Początkowo makabryczne opowieści Karola tłumaczyła sobie głupimi żartami i jego wybujałą wyobraźnią. Zmieniło się to w momencie, kiedy sama stała się niedoszłą ofiarą mordercy. Podczas spaceru na wałach tynieckich Karol przewrócił ją na ziemię i przyłożył nóż do gardła. Darował jej życie widząc, że dziewczyna nie bierze tego na poważnie. Dopiero kiedy pokazał jej szkło, które miał w kieszeni w celu upozorowania jej samobójstwa, kobieta przeraziła się na dobre. W zbrodniczej działalności swojego kolegi utwierdziła się w momencie, kiedy połączyła zwierzenia Karola z napadu na 7-letnią dziewczynkę z prasowymi doniesieniami. Jednak główną przyczyna zgłoszenia sprawy na policję był sen, w którym Karol mówił jej, że zabił małą dziewczynkę. Kiedy powiedziała, że idzie na policję, morderca zaczął w nią rzucać rozpalonymi głowniami i strzelać z karabinu. - "Ten sen był przerażający. Niestety następnego dnia dowiedziałam się, że miał on odzwierciedlenie w rzeczywistości. Postanowiłam pójść na milicję" - pisała Danuta. Początkowo Karol Kot nie przyznawał się do winy. Dopiero bezpośrednia konfrontacja z niedoszłymi ofiarami przyniosła ostateczną odpowiedź.

• "To ten bydlak mnie zaatakował" - mówiła, wskazując na Kota jedna ze staruszek, która przeżyła napad. W tym momencie wampir odsłonił swoje prawdziwe oblicze mówiąc - "Szkoda, że ci nie spuściłem reszty tej starczej krwi". Kilka minut później Karol Kot przyznał się do winy.

Proces jednego aktora

Rozpoczął się proces wampira o chłopięcym obliczu. Proces podczas którego z ust oskarżonego nie padło ani jedno słowo skruchy. Na pytanie jednego z sędziów, czy współczuł komukolwiek odpowiedział: - Tak, sobie.

Relacja z procesu zajmuje kilkanaście opasłych tomów akt. Zeznania świadków i niedoszłych ofiar do dziś krzyczą z pożółkłych papierów krakowskiego Archiwum Państwowego. Przeglądając je człowiek ma wrażenie, że czyta opowieść, którą zrodziła wyobraźnia twórcy horrorów. Niestety - daty, nazwiska i fakty bijące z akt nie pozostawiają nam złudzenia, że odczytujemy nie legendę, ale prawdziwą historię.

Mieszkańcy Krakowa na rozprawy walili drzwiami i oknami. Ludzie wymieniali między sobą karty wstępu, żeby choć na chwilę móc zobaczyć twarz człowieka, który sprowadził na miasto psychozę strachu.

Krakowskie "muzeum zbrodni". Tutaj wstęp mają tylko nieliczni

Nie tylko noże i siekiery, ale też żelazka czy podkowy - to przedmioty, za pomocą których dochodziło do zabójstw. W Zakładzie Medycyny Sądowej w Krakowie znajduje się pomieszczenie, w którym od wielu ...

"Czy już dobrze słychać?"

Kiedy obsługa techniczna sali przystawiła oskarżonemu mikrofon, Kot zachowywał się jak gwiazda podczas wywiadu, pytał - "Czy już dobrze słychać? Mogę zaczynać?" Kiedy sędzia przywoływał go do porządku, pytając czy dobrze się czuje, odpowiadał - "Jem, śpię dobrze, nawet przytyłem w więzieniu."

W nonszalanckim i prowokującym zachowaniu Kota można było jednak wyczuć zdenerwowanie. Siedząc za barierką w otoczeniu dwóch funkcjonariuszy, co chwilę niespokojnie się odwracał. To samo można było zauważyć podczas badań lekarskich. Przeszkadzało mu, kiedy ktoś znajdował się za jego plecami. Biorąc pod uwagę fakt, że swoje ofiary często zachodził od tyłu, można przypuszczać, że sam obawiał się ataku. Karol Kot, Wampir z Krakowa. Tu mieszkał, tu grasował

Czytaj cały artykuł u źródła — Kraków Nasze Miasto