Rajski ptak odlatuje
Piątek, 31 lipca 2026R. IMIENINY: Ignacego, Ernesty
26.0°C
Fot. (Okładka płyty) Piosenka „Bird Of Paradise” była jedną z pierwszych premier singlowych w Wielkiej Brytanii w styczniu 1984 roku. Gdyby ukazała się później, mogłaby ją przykryć wylewająca się nieustannie papka zwykłych piosenek jakich powstają tysiące. W tamtej zimowej scenerii, nagranie „Bird Of Paradise” niosło jakąś magnetyczną tajemnicę, wywoływało nostalgię, marzenie, refleksję i wiele innych delikatnych uczuć.
Autorem piosenki i wykonawcą był angielski gitarzysta Snowy White, znany z gry w zespole Thin Lizzy. Singiel „Bird Of Paradise” trafił na wysokie miejsca list przebojów w wielu krajach. Piosenka stała się znakiem rozpoznawczym muzyka i dla samego wykonawcy, swego rodzaju barierą nie do pokonania przez następne 40 lat kariery. Snowy White jako bardzo sprawny i oryginalny gitarzysta był zapraszany na koncerty gwiazd rocka. Brał udział w wielkich widowiskach rockowych przygotowywanych przez basistę zespołu Pink Floyd, Rogera Watersa. Przede wszystkim Snowy White nagrywał i koncertował z zespołem The White Flames. Na kilkudziesięciu płytach solowych, konsekwentnie prezentował własne kompozycje i osobistą opowieść w klimacie bluesa. Jego gitara była zawsze bardzo charakterystyczna nie tylko od strony brzmienia, lecz melodyki i zmieszanego nastroju słodyczy i smutku. To był zawsze autonomiczny świat muzyki oryginalnego artysty, zupełnie niepodatnego na zmieniające się trendy. Snowy White był wierny bluesowi a śpiewem i grą potrafił pięknie o tym opowiadać.
Te smutne tony powracają na nowej płycie „The Finishing Touch”. Chwila jest szczególna, bo w tytule płyty artysta sugeruje, że to muzyczne pożegnanie. Ma 78 lat, trudno przesądzić czy to właściwy ten moment, kiedy mówi się wystarczy. Wydaje się, że decyzja jest ostateczna. Snowy White tłumaczy się z takiego postanowienia w utworze „Open Water”. Przypomina, że bluesa miał zawsze głęboko w sercu, gra tę muzykę od 45 lat i paradoksalnie nie zamierza przestać. Gitara pozwala mu ciągle wyrażać najgłębsze emocje, a palce ciągle są chętne do gry. Chce jednak grać już tylko dla siebie. Wspomniany utwór „Open Water” nie jest jedynym z 10 nagrań, które opowiadają o życiu, zdarzeniach i odczuciach artysty. Chociaż muzyk daje do zrozumienia, że dużo podróżował, spotykał wielu ciekawych ludzi, zachwycał się muzyką tworzoną przez innych, pozostał w pewnym sensie samotnikiem w krainie łagodności. Nie ma na płycie ani jednego utworu z mocniejszym rockowym wyrazem czy bardziej agresywnymi akordami gitary.
Czasem klasyczny nastrój bluesa ożywia lżejsza rytmika jak w nagraniu „Just The Way It Is Today”, jednak miękki charakter kompozycji podkreśla akustyczna gitara z frazami latynoskiej melodyki. Od dwa stopnie wyżej w skali dynamiki wyznaczanej przez Snowy White’a plasuje się utwór „Three Long Years”. Artysta uderza w struny gitary z większą determinacją, proponuje bardziej poszarpaną rytmikę. Szybko jednak wraca do łagodniejszej formy w piosence „Music All My Life”. Większość nagrań powstała w małym skladzie instrumentalnym: perkusja, bas, fortepian i gitara. Są także utwory, w których Snowy White śpiewa, gra na gitarze, basie i organach a korzysta tylko z umiejętności syna, perkusisty Thomasa White’a. Ta płyta jest odskocznią od rozbuchanego, natrętnego i agresywnego świata. Snowy White zaprasza do muzycznego zakątka. Tam słuchacz znajdzie wyciszenie, uspokojenie wewnętrzne i skorzysta z źródła odświeżenia myśli. Zwłaszcza, że proponuje to doświadczony artysta i jego gitara a nie sztuczna inteligencja.
SERWIS INFORMACYJNY
Zrób z tego przeszczep
Wybierz formę na pasku. Stanosky otwiera się z boku, pokazuje cenę i robi z tego TWÓJ materiał — tekst, mem, rolkę albo kawałek.