Powstanie Warszawskie wybuchło 82 lata temu. W zrywie brali udział też jarociniacy

Dzisiaj o godz. 17.00, czyli w tzw. godzinie "W", w wielu miejscach na Ziemi Jarocińskiej, podobnie jak i w całym kraju rozlegną się dźwięki syren. Organizatorzy akcji zachęcają do tego, aby zatrzymać się choć na chwilę i oddać refleksji nad wydarzeniami, jakie miały miejsce 82 lata temu, 1 sierpnia 1944 roku. Pamiętajmy o uczestnikach walk, które trwały aż 63 dni. Wielu z nich zapłaciło za ten zryw najwyższą cenę, cenę swojego życia. Walczyli nie tylko mężczyźni. Młode dziewczyny też sięgały po broń. Były sanitariuszkami i łączniczkami. Co roku władze powiatowe skłądają wiązanki kwiatów pod tablicą na murze Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie. W uroczystości biorą udział również delegacje samorządu gminnego i lokalnych instytucji. Tak będzie również dzisiaj w rocznicę godziny W

Wielu z powstańców było absolwentami ówczesnego gimnazjum. Wśród wymienionych jest Stefan Stachowiak. Na naszym cmentarzu leżą również powstańcy warszawscy, którzy trafili tutaj po zakończeniu walk w stolicy.  DALSZA część pod WIDEO

Andrzej Gogulski w tekście, który przypominamy poniżej przybliża sylwetki trzech osób z naszego terenu. Na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego znajdziemy inne biogramy osób związanych z Jarocinem, które uczestniczyły w Powstaniu Warszawskim: 

Józef Bylewski pseudonim Grom Marian Mieczysław Czarnecki ps. Ruski Antoni Goliński ps. Górnicki Stanisława Grygiel ps. Bratek Henryk Apolinary Hoffmann ps. Sęp Tadeusz Hoffman ps.  Kruk Franciszek Kaczmarek ps. Mściwy Janina Kobusińska ps. Janka Romuald Kostrzewa ps. Zygmunt Halina Krajewska ps. Sowa Ewelina Łaniewska-Rolicka ps.  Ewa Domicel Prusinowski Jerzy Rasiński ps. Lotnik Władysław Skiba Florian Skowroński ps. Fred II Witold Sokolnicki ps. Kaczmarek Tadeusz Witczak ps. Karbid

  Był piąty rok wojny. W ciepły sierpniowy wtorek 1944r. o godzinie 17.00, oznaczonej kryptonimem „W”, rozpoczęło się Powstanie Warszawskie. Ponad 36 tysięcy żołnierzy Armii Krajowej wraz z oddziałami NSZ i AL rozpoczęło natarcie na obiekty, zajmowane przez Niemców w siedmiu obwodach Warszawy. Walczyli mężczyźni i kobiety, dziewczyny i chłopcy. Często zakochane pary i małżeństwa. Walczyła też ludność cywilna. Zdecydowana większość żołnierzy AK biorących udział w powstaniu miała około 20 lat. Warszawa była regularnie bombardowana, palona i niszczona. Brakowało wszystkiego: broni, amunicji, sprzętu, łączności, wody, lekarstw, jedzenia, opatrunków… DALSZA część pod WIDEO

Życie stawia przed człowiekiem wiele wyzwań, zmusza do podejmowania trudnych  decyzji, często wystawia na wiele ciężkich prób, nierzadko przynoszących ból, cierpienie i śmierć. Bywa też sprawdzianem, ile możemy wytrzymać. Powstańcy warszawscy w osamotnionej walce, w obronie ukochanej Stolicy wytrzymali 63 dni! Poległo Ich ok. 20 tys! Zginęło też ponad 150 tys! cywilnych mieszkańców Warszawy. Decyzja o rozpoczęciu powstania miała oprócz militarnego także swój kontekst polityczny. Trzeba pamiętać, że od prawie roku Polska nie miała już stosunków dyplomatycznych ze ZSRR (w związku z ujawnieniem zbrodni w Katyniu), a od stycznia 1944 roku, Armia Czerwona wkraczała na przedwojenne ziemie polskie z gotowym planem sowietyzacji Polski i odwetu min. za rok 1920. Armia Czerwona mogła pomóc heroicznie walczącym powstańcom i ludności cywilnej. Mogła zapobiec tej straszliwej rzezi na cywilnej ludności i oszczędzić wspaniałe przedwojenne pokolenie młodych Polaków! Mogła przede  wszystkim dokonywać nalotów i bombardowań celów niemieckich, czego nie robiła. Historycy podkreślają dzisiaj bardzo mocno, że  na przykład zbombardowanie Okęcia dla Armii Czerwonej nie było żadnym problem. A właśnie z Okęcia Niemcy masakrowali Warszawę. Zdaniem prof. Łukasza Kamińskiego, o tym, że sowieci celowo nie wspomogli powstania świadczy też, późniejsze fałszowanie dokumentów dowództwa radzieckiego dotyczących tej sprawy. Dzisiaj wielu głośno krzyczy: po co to było, nieodpowiedzialni, tyle ofiar… Ale to jest dzisiaj nasza konstatacja historyczna, kiedy wiemy, że powstanie się nie powiodło, kiedy znamy wiele faktów i decyzji, które miały wpływ na przebieg powstania i jego losy, a wówczas nie były znane jego dowódcom. Zapadały gdzieś w gabinetach premiera Anglii, prezydenta Stanów Zjednoczonych i podejmowane przez Stalina na Kremlu w Moskwie. Gdzieś za plecami Polaków. Ale pragnę też w tym miejscu przypomnieć wypowiedź prof. Henryka Elzenberga: „Sens walki powinien być mierzony nie jej szansami na zwycięstwo, lecz wartościami, w obronie których walka została podjęta”. Szanowni Jarociniacy, pamiętajmy, że w tym heroicznym zrywie młodego pokolenia lat 20-tych, tzw. Kolumbów, brali udział też mieszkańcy naszego miasta. W oddziałach powstańczych walczyli m.in. Józef Gołaś, Antoni Binkowski i Józef Myśliński-powstaniec wielkopolski.

Józef Gołaś – urodził się 27 stycznia 1910r. w miejscowości Koźle k. Szamotuł. Po ukończeniu seminarium pedagogicznego rozpoczął pracę w Szkole Powszechnej nr 1 w Jarocinie. Publikował wiele artykułów na łamach przedwojennej Gazety Jarocińskiej. W roku 1937 spod jego pióra wyszła książka „Jarocin wczoraj i dziś”. Dochód z wydania książki przeznaczony został na zakup karabinu maszynowego dla jarocińskiego batalionu. W stopniu podporucznika walczył w kampanii wrześniowej. Po 17 września 1939r. znalazł się ze swoją jednostką na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. Zdobył cywilne ubranie i nowe dokumenty co pozwoliło mu uniknąć sowieckiego obozu. Odtąd nazywał się Zbigniew Waruszyński, i tym nazwiskiem posługiwał się aż do śmierci. Jesienią 1939r. znalazł się w Warszawie, działał w konspiracji i prowadził tajne nauczanie. Od początku walczył w Powstaniu Warszawskim. Jednak już we wrześniu dostał się do niewoli hitlerowskiej, i został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Po jego wyzwoleniu nie wrócił do Polski. Antoni Binkowski – urodził się 23 maja 1890r. w miejscowości Budy w gminie Dobrzyca. W czasie I wojny św. został zmobilizowany do armii pruskiej. Walczył na froncie zachodnim gdzie został ranny i został skierowany do jarocińskich koszar. Od początku uczestniczył w tworzeniu polskiego oddziału zbrojnego w listopadzie 1918r. w jarocińskich koszarach a następnie walczył w 3 kompanii jarocińskiej do końca Powstania Wielkopolskiego. W latach międzywojennych pracował w policji państwowej. Po wybuchu II wojny św. Został wysiedlony do Generalnej Guberni. Następnie przedostał się do Warszawy. W czasie powstania wzięty do niewoli i tego samego dnia został rozstrzelany przez Niemców na rogu ul. Złotej i Chłodnej. Józef Myśliński  - urodził się 18 marca 1893 roku w Jarocinie, syn Ignacego. Walczył w 1. Jarocińskiej kompanii w czasie powstania wielkopolskiego wspólnie z bratem Wacławem. Działacz wielu organizacji społecznych, min. OSP w Jarocinie. W okresie międzywojennym był ławnikiem TUP w Jarocinie. Wywieziony w czasie okupacji do Generalnej Guberni skąd przedostał się do Warszawy. Po wybuchu powstania walczył szeregach powstańców w obronie stolicy. Przeżył powstanie i po wojnie wrócił do Jarocina. Zmarł 2 września 1972r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Jarocinie. Jego brat Wacław został aresztowany przez Gestapo i torturowany. Zmarł w więzieniu kieleckiego gestapo.

Cześć Ich pamięci! Przy publikacji wykorzystano opracowanie Andrzeja Gogulskiego   ZOBACZ RÓWNIEŻ Jak dobrze znasz Jarocin i jego historię? Sprawdź się! [QUIZ]

---

Źródło: Gazeta Jarocińska / jarocinska.pl