Mniej cukru przed drugim rokiem życia to zdrowszy mózg

Dodaj komentarz

Przed II Wojną Światową drogi wówczas cukier był uważany za pokarm korzystny dla zdrowia i reklamowany w tym duchu. W Polsce Melchior Wańkowicz wymyślił hasło „Cukier krzepi”, pojawiły się też plakaty z hasłem „Matko, nie żałuj dziecku cukru! Cukier wzmacnia kości, daje zdrowie i siłę”.

Teraz chińscy naukowcy przeanalizowali wpływ zakończenia racjonowania cukru w Wielkiej Brytanii, co doprowadziło do gwałtownego wzrostu ilości cukru w diecie.

Racjonowanie cukru rozpoczęto w Wielkiej Brytanii wkrótce po wybuchu II Wojny Światowej - w styczniu 1940 roku, a ostatecznie zniesiono je 26 września 1953. Ograniczenia dotyczące cukru były częścią systemu kartkowego zarządzanego przez specjalnie powołane Ministerstwo Żywności.

Standardowa tygodniowa porcja cukru dla jednej osoby wynosiła 8 uncji (ok. 227 gramów). Słodycze i czekolada zostały objęte osobnym racjonowaniem od lipca 1942 roku (limit wynosił początkowo ok. 2 uncji tygodniowo), a kartki na nie zniesiono na początku lutego 1953 roku.

Przeprowadzone we wrześniu 1953 roku „uwolnienie” cukru doprowadziło do natychmiastowego, niemal dwukrotnego wzrostu jego średniego spożycia w Wielkiej Brytanii. Z około 41 g dziennie (10 kostek cukru) wzrosło ono do 80 g (20 kostek cukru) dziennie.

Ten „naturalny eksperyment” był analizowany w szeregu badań. Wcześniej wykazano na przykład związek większego spożycia cukru w pierwszych 1000 dniach życia ze wzrostem zachorowań na cukrzycę typu 2 i nadciśnienie tętnicze wiele lat później.