Koszulki polo — historia, krój i sposób noszenia, który nigdy nie wychodzi z mody

Wbrew nazwie, koszulka polo nie narodziła się na boisku do gry w polo, lecz na korcie tenisowym. W latach dwudziestych XX wieku tenisiści grali w sztywnych koszulach z długim rękawem i krochmalonym kołnierzykiem — strój niepraktyczny i krępujący ruchy. Francuski tenisista René Lacoste postanowił to zmienić, projektując lekką koszulkę z dzianiny piké, z miękkim kołnierzykiem i krótkim rękawem. Charakterystyczne, nieco dłuższe tylne poły miały zapobiegać wysuwaniu się koszulki podczas dynamicznych ruchów.

Nazwa "polo" przyjęła się później, gdy podobny fason zaczęli nosić gracze w polo, a w połowie XX wieku model na dobre wszedł do mody codziennej i sportowej. To właśnie ta uniwersalność sprawiła, że koszulka przetrwała próbę czasu.

Sercem klasycznej koszulki polo jest tkanina o splocie piké — charakterystycznej, lekko fakturowanej dzianinie, która wygląda jak drobna siatka oczek. Ten splot nie jest jedynie ozdobny. Powietrzna struktura zapewnia lepszą przepuszczalność powietrza niż gładka dzianina jersey, dzięki czemu koszulka jest przewiewna i dobrze sprawdza się w upały. Faktura piké jest też bardziej odporna na gniecenie i lepiej maskuje drobne zagniecenia, co czyni ją praktyczną w podróży.

Oprócz piké spotyka się także koszulki z gładszej bawełny jersey, które są bardziej miękkie i przylegające do ciała, oraz modele z domieszką elastanu czy materiałów technicznych przeznaczonych do aktywności fizycznej.

Kluczem do tego, by koszulka polo wyglądała schludnie, jest właściwe dopasowanie w kilku miejscach. Warto zwrócić uwagę na:

• Ramiona — szew łączący rękaw z korpusem powinien kończyć się dokładnie na krawędzi barku, nie opadając na ramię ani nie ściągając go do góry.
• Rękawy — ich brzeg powinien sięgać mniej więcej do połowy bicepsa i lekko go obejmować, bez efektu balonu ani uciskania.
• Długość — dolny brzeg powinien sięgać mniej więcej do połowy rozporka spodni, tak by koszulkę dało się elegancko wpuścić w spodnie lub nosić luzem bez wrażenia, że jest zbyt długa.
• Kołnierzyk — dobrze skrojony kołnierzyk trzyma kształt i nie zwija się po kilku praniach; sztywniejsza stójka wygląda bardziej elegancko.

Największą zaletą tego fasonu jest jego elastyczność stylistyczna. Do codziennych zestawień świetnie pasują jeansy lub bawełniane chinosy w stonowanych kolorach, uzupełnione skórzanymi sneakersami lub mokasynami. Na cieplejsze dni dobrym wyborem są krótkie spodenki w eleganckim kroju.

Koszulkę polo można też ubrać bardziej oficjalnie — pod nieformalną marynarkę w letnim, lekkim materiale stanowi udaną alternatywę dla zwykłej koszuli, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie krawat byłby przesadą. Klasyczna zasada mówi, że w eleganckich zestawieniach koszulkę nosi się z zapiętym górnym guzikiem lub z jednym rozpiętym, a kołnierzyk pozostaje płasko ułożony.

Aby koszulka polo długo zachowała kształt, warto prać ją w niższych temperaturach, najlepiej do trzydziestu stopni, i wywracać na lewą stronę, co chroni kolor i fakturę splotu. Suszenie na płasko lub na wieszaku pozwala uniknąć rozciągnięcia kołnierzyka i ramion. Większości modeli bawełnianych lepiej nie suszyć w suszarce bębnowej, ponieważ wysoka temperatura może powodować kurczenie się dzianiny.

Fenomen koszulki polo polega na tym, że łączy w sobie cechy, które rzadko idą w parze: wygodę i schludność, sportowy rodowód i elegancki potencjał. To ubranie, które pasuje niemal do każdej sylwetki i każdej okazji, a jego ponadstuletnia historia pokazuje, że dobry projekt oparty na funkcjonalności potrafi przetrwać zmieniające się trendy.

---

Źródło: bielsko.info