Anna Milczanowska: Kwitnienie. Opowieść o ziemi - wystawa pszczynianki w Warszawie

Anna Milczanowska: Kwitnienie. Opowieść o ziemi - wystawa pszczynianki w Warszawie · fot. materiały prasowe

Kwitnienie. Opowieść o ziemi to indywidualny projekt Anny Milczanowskiej, której ceramiczne rzeźby wypalane metodą jamową podejmują temat wzrastania, transformacji i pamięci materii. Łącząc nowy cykl monumentalnych form ceramicznych z wielkoformatową instalacją przestrzenną, wystawa proponuje spojrzenie na "rozkwitanie" nie jako chwilowy moment spełnienia, lecz jako nieustający stan stawania się.

Z wykształcenia historyczka sztuki, dziś artystka, Milczanowska traktuje ceramikę nie tyle jako medium rzemieślnicze, ile jako język rzeźbiarski pozwalający podejmować zagadnienia cielesności, czasu i ekologicznych współzależności. Pracując z gliną pochodzącą ze Śląska i wypalając swoje realizacje w ziemnych piecach jamowych obok rodzinnej Pszczyny, artystka traktuje ziemię i ogień jako aktywnych współtwórców procesu.

Powstające obiekty noszą ślady działania żywiołów - przebarwienia pozostawione przez spalanie, naturalne różnice mineralne oraz odciski materii organicznej stają się integralną częścią ich powierzchni, czyniąc każdą realizację niepowtarzalną.

Centralną część wystawy stanowi seria dużych ceramicznych form przywodzących na myśl otwarte kielichy kwiatów. Obiekty o wysokości około 70 cm zachowują skalę bliską ludzkiemu ciału - wyrazistą, lecz nieprzytłaczającą. Ich nieszkliwione powierzchnie odsłaniają strukturę gliny i zachowują ślady dotyku, pozwalając materii zachować zarówno fizyczną bezpośredniość, jak i pamięć własnego powstawania.

W centrum wystawy znajduje się refleksja nad samym pojęciem rozkwitania. Metafora kwiatu często służy do opisywania kolejnych etapów życia kobiety: wzrostu, rozkwitu, dojrzałości i schyłku. Jednak to, co zachodzi w świecie natury, nie daje się łatwo przełożyć na ludzkie doświadczenie. Kwitnienie to etap wzrastania zawieszony gdzieś między początkiem a końcem. Sekwencja zdarzeń, którą skrywa to słowo, niesie pozytywne konotacje.

W twórczości Milczanowskiej rozkwitanie nie jest pojedynczym momentem, lecz ciągłym procesem zmiany. Rozwój, spełnienie i odnowa nie wydarzą się tylko raz - powracają w różnych formach przez całe życie. Kobieta pozostaje w stanie ciągłej transformacji; rozkwitanie i wydawanie owoców nie są zwieńczeniem jej drogi, lecz jedynie jednym z jej etapów.

Podtytuł wystawy, Opowieść o ziemi, odnosi się zarówno do materialnego tworzywa prac, jak i do miejsca, z którego wyrastają. Ziemia nie jest tutaj biernym zasobem, lecz aktywnym uczestnikiem procesu twórczego. Przyjmuje ogień, zatrzymuje ciepło i oddaje je w postaci śladów zapisanych na powierzchni rzeźb.

Milczanowska traktuje figury ziemi, matki i kobiety nie jako stałe symbole, lecz jako relacyjne i procesualne formy pozwalające mówić o współzależności. Ziemia staje się metaforą ciągłości, transformacji i wzajemnego powiązania.

Motyw wzrastania odnosi się również do samej praktyki artystycznej. Prezentowane prace są efektem długotrwałego procesu tworzenia przestrzeni dla własnej twórczości, mierzenia się z ograniczeniami materii i konsekwentnego podążania wybraną drogą. Formy otwierające się ku górze można odczytywać jako zapis tego doświadczenia - świadectwo dojrzewania rozumianego nie jako ruch ku ostatecznemu spełnieniu, lecz jako stan nieustannego rozwoju.

Rzeźby powstają w technice wałeczkowej, którą artystka rozwija obecnie w coraz większej skali. Największe obiekty ważą około pięćdziesięciu kilogramów i wymagają precyzyjnego balansowania pomiędzy ciężarem, konstrukcją i czasem schnięcia.

Po ukończeniu formy wypalane są w głębokich jamach wykopanych w ziemi. Podczas wypału ich powierzchnie pokrywane są roślinami, które spalając się, pozostawiają nieprzewidywalne ślady, przebarwienia i przejścia tonalne. Ostateczny wygląd prac pozostaje częściowo poza kontrolą artystki, zachowując dialog pomiędzy intencją, materią i środowiskiem.

Sam proces wypału stanowi istotny element pracy. Wokół ognia regularnie gromadzą się rodzina i przyjaciele, często doglądając go przez całą noc. Spotkania te przywołują dawne tradycje wspólnotowe, w których praca i życie społeczne pozostawały ze sobą nierozerwalnie związane.

Spotkania wokół ognia stanowią nieodłączną i fundamentalną część procesu twórczego.

Prace niosą więc ślady nie tylko ziemi i ognia, lecz także relacji oraz wspólnych doświadczeń towarzyszących ich powstawaniu.

Integralną część wystawy stanowi monumentalna instalacja o tytule Rosa, złożona z kilkunastu tysięcy ręcznie formowanych glinianych koralików. Podobnie jak główne obiekty zostały one wypalone metodą jamową i zachowują ślady ziemi, ognia oraz materii organicznej.

Połączone ręcznie w rozległą, tkaną strukturę inspirowaną tradycyjnymi technikami wykonywania sieci tworzą przestrzenną formę rozpiętą w galerii. Wiele koralików zostało wykonanych nie tylko przez samą artystkę, ale również przez członków rodziny i przyjaciół zaproszonych do udziału w procesie, rozszerzając wspólnotowy wymiar projektu.

Zawieszona na lnianych sznurkach instalacja opada przez przestrzeń galerii miękkimi kaskadami. Z daleka wydaje się niemal nieważka, z bliska ujawnia jednak gęstość i materialność ceramicznych elementów. Przywołując skojarzenia z systemami korzeniowymi, zwisającą roślinnością i organicznymi sieciami zależności, przekształca przestrzeń galerii w środowisko kształtowane przez nagromadzenie, współzależność i wzrost.

Razem ceramiczne formy i zawieszona instalacja tworzą refleksję nad wzrastaniem, transformacją oraz trwałą relacją pomiędzy ciałem, materią i środowiskiem. Poprzez Kwitnienie. Opowieść o ziemi Anna Milczanowska proponuje wizję rozkwitania nie jako przejściowego stanu, lecz jako ciągłego sposobu istnienia.

Wystawie towarzyszyć będzie tekst kuratorski autorstwa Marii Cristiny Didero - uznanej kuratorki, autorki i badaczki designu. Była pierwszą Włoszką pełniącą funkcję Curatorial Director Design Miami. Znana z badawczego podejścia do współczesnego projektowania oraz umiejętności osadzania nowych praktyk twórczych w szerszym kontekście kulturowym i intelektualnym, Didero wnosi do projektu dodatkową perspektywę interpretacyjną dotyczącą materialności, transformacji i współczesnych sposobów rozumienia wzrostu.

---

Źródło: pless.pl