W Solaris brakuje sceny łóżkowej

Byłem sobie u babci, w wieku nastoletnim, i trafił mi się tom z Solaris i "Niezwyciężonym" Stanisława Lema. Zaatakowałem to Solaris, ale poległem. "Niezwyciężony" za to mi się bardzo spodobał, rakiety, obca nekrosfera, tajemnica i przygoda. Dobre to było. Minęło więcej niż 20 lat i inny, ale taki sam tom wpadł mi w ręce. Drugi szturm na Solaris poszedł szybko. I powiem tak, to najlepsza rzecz Lema, którą czytałem. Cały ten horrorowy anturaż, na wpół opuszczona Stacja ze zbzikowanymi naukowcami, a za oknami obca planeta. To wszystko jest bardzo dobrze napisane bo Staszek Lem wielkim pisarzem był. Znalazłem recenzję w sieci, bo czasem lubię sobie poczytać po lekturze, w której maruda marudził, że za dużo było w tej powieści dziejów solarystyki, ze zmyślonymi naukowcami, sprzecznymi teoriami, tragediami. Bzdura, właśnie to tworzy klimat, plus te wszystkie oprawne w skórę tomiszcza w futurystycznej bibliotece. Taki retrofuturyzm, ale inny niż we Falloucie. Jedno co mi zgrzyta. Bohater spotyka swoją ukochaną. Cała ta ich wielka miłość, także w retrospekcjach, jest kompletnie platoniczna. Jak jakieś 14 latki. Narrator nawet nie próbuje przespać się z Harey. Rozumiałbym, że by się powstrzymał, w końcu to tak naprawdę nie ona, tylko jakiś succub. Ale chyba to cholery powinno mu to przyjść na myśl. Niechby się bił z tą myślą. Albo Snaut by im przerwał pukaniem. On się nawet do niej cały czas zwraca per "dziecko". To jest relacja taty i córki, nie miłość życia. Pewnie się nie dało inaczej. Autorem jest lwowsko-krakowski inteligent, pisane to było w latach pięćdziesiątych. A może ja jestem przeseksualizowany. Ale naprawdę, wystarczyłaby krótka scenka, do niczego nie musiałoby nawet dojść. Za to te oprawione w skórę papierowe tomiszcza na stacji kosmicznej mi się spodobały, serio. submitted by /u/Mesolithic_Hunter [link] [komentarze]

Czytaj cały artykuł u źródła — r/ksiazki