To Morawiecki ma rację w sporze o przyszłość PiS [OPINIA]

Na najbardziej podstawowym poziomie można ten spór podsumować prostackim "kto kogo?". W rzeczywistości kryje się za nim jednak znacznie więcej. Ten ostry konflikt w samym sercu polskiej opozycji napędzają dziś cztery wielkie siły. W dużej mierze od siebie niezależne.

Ziobryści, maślarze i harcerze

Pierwsza sprężyna sporu tkwi w tym, że PiS to ugrupowanie szerokie i wielonurtowe. Zawsze tak było, tylko że w latach tłustych 2015-2023 dawało się to jakoś rozsmarować w ramach zajęć, wyzwań, profitów i splendorów związanych ze sprawowaniem władzy.

Po przejściu do opozycji pod szyld PiS wrócili dawni ziobryści (dziś coraz częściej nazywani SuwPolem). Przekonani, że do powrotu do władzy starczy wygrać licytację na radykalizmy z jedną i drugą Konfederacją.

Swojej nazwy doczekał się też istniejący od lat podział na "maślarzy" i "harcerzy". Ci pierwsi odwoływali się do starego PC albo pierwszego PiS-u, więc orientowali się zawsze na zasadę, że król jest tylko jeden. A na koniec i tak zdecyduje Jarosław Kaczyński .

"Harcerze" to z kolei ci, co dostrzegli, że prezesa cała masa spraw związanych z praktycznym rządzeniem po prostu nie interesuje. A Mateusza Morawieckiego - owszem, tak. I że to ten ostatni jest do dawna najlepiej zorganizowanym, najpoważniejszym i najskuteczniejszym środowiskiem na prawicy.

Od lat te trzy frakcje ciągną każda w swoją stronę. Bo niby czemu miałyby nie ciągnąć?

Dziel i rządź

Drugie oczywiste źródło obecnego sporu to sposób zarządzania ugrupowaniem przez Jarosława Kaczyńskiego.

Nie jest żadną tajemnicą, że prezes od zawsze rządzi PiS-em poprzez konflikt. Po roku 2015 dowartościował Morawieckiego, żeby ekipa Beaty Szydło albo ziobryści nie myśleli sobie, że są nie do zastąpienia. Gdy po paru latach urósł Morawiecki, to prezes celowo wypuszczał na niego Sasina czy Kurskiego. Dbał też o to, by premier cały czas czuł, że może zostać wymieniony na kogoś innego. A to Obajtka, czy ostatnio - już w opozycji - na Czarnka.

Z perspektywy Kaczyńskiego takie zarządzanie jest oczywiście uzasadnione, a nawet bardzo skuteczne. W PiS-owskich frakcjach tworzy jednak atmosferę ciągłego podgryzania, rywalizacji oraz nieufności. A to jest idealne wysokokaloryczne paliwo dla eskalacji sporu.

Czytaj cały artykuł u źródła — Interia