Nawłoć zwyczajna i kanadyjska – wartości lecznicze, podobieństwa i różnice

Nawłoć zwyczajna (Solidagovirgaurea) oraz nawłoć kanadyjska (Solidagocanadensis) należą do rodziny astrowatych (Asteraceae), i od wieków cenione są w ziołolecznictwie.

Dziennikarka

Pierwsza z nich występuje naturalnie w Europie, w tym w Polsce, druga przybyła z Ameryki Północnej i w wielu miejscach uznawana jest za gatunek inwazyjny. Mimo odmiennego pochodzenia, obie rośliny mają bogaty skład fitochemiczny i wykazują podobne właściwości prozdrowotne, choć nie są całkowicie identyczne pod względem działania i zastosowań.

Co zawierają

Obie nawłocie zawierają flawonoidy, które działają antyoksydacyjnie i przeciwzapalnie, saponiny wspomagające pracę nerek i działające moczopędnie, garbniki mające właściwości ściągające i przeciwbakteryjne oraz kwasy fenolowe wpływające przeciwutleniająco i przeciwzapalnie, a także olejki eteryczne o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwgrzybiczym.

Nawłoć dodawano także do bukietów zielnych święconych w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny( 15 sierpnia).

Na co pomagają

Obie rośliny stosuje się w fitoterapii dróg moczowych: przy zapaleniach pęcherza, kamicy nerkowej, skąpomoczu. Zarówno nawłoć zwyczajna, jak i kanadyjska łagodzą stany zapalne w obrębie układu moczowego i stawów. Obecność rutyny wspomaga uszczelnianie naczyń krwionośnych i poprawia krążenie. Płukanki i okłady z nawłoci można stosować przy trudno gojących się ranach, owrzodzeniach i stanach zapalnych skóry.

Obie nawłocie najczęściej wykorzystuje się w formie naparu lub odwaru z ziela, nalewek alkoholowych, ekstraktów standaryzowanych w suplementach diety, składników mieszanek ziołowych wspomagających nerki i drogi moczowe.

Nawłoć zwyczajna i kanadyjska to rośliny o zbliżonych wartościach leczniczych, przede wszystkim działaniu moczopędnym, przeciwzapalnym i antybakteryjnym. Różnice dotyczą głównie składu ilościowego substancji czynnych, siły działania oraz tradycji stosowania.

W praktyce, obie mogą być skutecznie stosowane w profilaktyce i leczeniu łagodnych schorzeń dróg moczowych, przyspieszaniu gojenia ran oraz wzmacnianiu naczyń krwionośnych. Warto jednak pamiętać o możliwości wystąpienia reakcji alergicznych i konieczności konsultacji z lekarzem w przypadku przewlekłych chorób lub stosowania leków.

Jest jeszcze miód

Na koniec warto dodać, że nawłoć kanadyjska jest rośliną miododajną. Miód z nawłoci jest jednym z najbardziej wartościowych miodów późnoletnich. Łączy właściwości odżywcze miodu z prozdrowotnym działaniem substancji zawartych w kwiatach nawłoci.

Szczególnie ceniony jest jako wsparcie dla nerek, pęcherza, układu krążenia oraz odporności. To produkt zarówno smaczny, jak i funkcjonalny, który w domowej apteczce może pełnić rolę naturalnego środka wspomagającego zdrowie.

Przepis na napar z nawłoci zwyczajnej

1 łyżkę suszonego ziela nawłoci zwyczajnej wsyp do kubka lub szklanki (liście, kwiaty i cienkie łodygi). Zalej wrzątkiem.Przykryj i pozostaw do zaparzenia na około 15 minut.Przecedź przez sitko lub gazę. Pij 2–3 razy dziennie po 1 szklance naparu przy dolegliwościach dróg moczowych, obrzękach czy osłabieniu nerek.

Do użytku zewnętrznego można używać naparu do przemywania ran, robienia okładów lub płukania jamy ustnej i gardła.

Urszula Rzeszut-Baran archeolog, etnolog, etnobotanik

Dziennikarka

---

Źródło: Sztafeta (sztafeta.pl)