Siła zwyczajności. Felieton Piotra Drążka

Przywykliśmy do przekonania, że liczy się tylko to, co wyjątkowe. Wielkie sukcesy, przełomowe wydarzenia, niezwykłe historie. O nich się mówi, o nich się pisze, one przyciągają uwagę. Zwyczajność nie przebija się na czołówki wiadomości. Jest zbyt cicha, jednak to właśnie z niej składa się nasze życie.

Najwięcej czasu spędzamy nie na przeżywaniu wielkich chwil, lecz na zwykłej codzienności. Wstajemy rano, idziemy do pracy, spotykamy znajomych, robimy zakupy, pijemy kawę, wracamy do domu. Te dni często wydają się do siebie podobne. Dopiero z perspektywy czasu odkrywamy, że to właśnie one budowały nasze poczucie szczęścia i bezpieczeństwa.

Paradoksalnie, zwyczajność doceniamy najczęściej wtedy, gdy ją tracimy. Choroba, nagła zmiana, wyjazd czy życiowe zawirowania sprawiają, że zaczynamy tęsknić za tym, co jeszcze niedawno wydawało się oczywiste. Za spokojnym porankiem. Za rozmową z bliską osobą. Za chwilą, w której nic szczególnego się nie wydarzyło.

Być może dlatego warto od czasu do czasu zwolnić. Nie po to, by szukać niezwykłych przeżyć, ale by zauważyć to, co dzieje się tu i teraz. Uśmiech drugiego człowieka. Kilka minut ciszy. Wspólny posiłek. Spacer bez pośpiechu. Rzeczy małe, które łatwo przeoczyć, bo nie domagają się naszej uwagi.

Współczesny świat nieustannie zachęca nas do porównywania się z innymi. Zawsze ktoś podróżuje dalej, osiąga więcej, pokazuje ciekawsze życie. Tymczasem prawdziwe życie rzadko wygląda jak zbiór wyjątkowych momentów. Najczęściej jest spokojne, powtarzalne i właśnie dlatego tak cenne.

Może szczęście nie polega na tym, by każdy dzień był niezwykły. Może wystarczy, aby był dobry. Bez wielkich emocji, bez fajerwerków, ale z poczuciem, że wszystko jest na swoim miejscu.

Zwyczajność nie jest przeciwieństwem szczęścia. Bardzo często jest jego najtrwalszą formą.

---

Źródło: Tylko Torun