Pomoc państwa czy kampania wizerunkowa? Spór o akcję ratunkową Klaudii

Zacząć trzeba od rzeczy najważniejszej: sama akcja sprowadzenia Klaudii do Polski jest po prostu dobrą wiadomością. Taka, której nie trzeba opakowywać w polityczne barwy ani PR-owe konfetti. Państwo działa tu tak, jak powinno działać w sytuacjach skrajnych – uruchamia procedury, współpracuje dyplomatycznie, organizuje transport medyczny. I to jest ten moment, w którym instytucje publiczne naprawdę mają sens.

Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy z tej historii robi się scena.

Bo o ile realna pomoc dla konkretnej osoby jest czymś absolutnie oczywistym i pożądanym, o tyle systemowo mamy do czynienia z mechanizmem głęboko wybiórczym. Takie interwencje państwa nie są standardem. Nie są procedurą „dla każdego”. Są raczej wyjątkiem – zależnym od skali problemu, okoliczności, a coraz częściej także od tego, czy sprawa zdąży przebić się do opinii publicznej.

I właśnie w tym miejscu pojawia się polityka.

Niepotrzebne zdjęcie

Władysław Kosiniak-Kamysz informuje o starcie transportu, dziękuje wszystkim zaangażowanym, życzy „szczęśliwej drogi” i „czeka na powrót”. Wszystko w tonie słusznie emocjonalnym, bo trudno w takich sytuacjach mówić językiem chłodnej administracji. Tyle że w pakiecie dołączone zostaje zdjęcie z pokładu samolotu – i to ono przesuwa całą historię z pola pomocy humanitarnej w stronę komunikacyjnego autopromocyjnego slajdu.

Na ekranie respiratora widać parametry życiowe pacjentki. Dane, które w świetle RODO mieszczą się w najbardziej wrażliwej kategorii możliwych informacji. I tu zaczyna się problem, który nie dotyczy już tylko jednego wpisu, ale pewnej coraz bardziej powszechnej praktyki: politycznego charity washingu.

Bo politycy bardzo szybko nauczyli się, że pomoc – zwłaszcza ta medialna – ma wysoką stopę zwrotu wizerunkowego. Im bardziej spektakularna akcja, im bardziej „ludzka historia”, tym większa szansa na emocjonalny zasięg, a więc i polityczny kapitał. Granica między realnym działaniem a jego dokumentowaniem dla potrzeb komunikacji publicznej zaczyna się rozmywać.

[

Kosiniak-Kamysz wrzucił zdjęcie z akcji ratunkowej. Eksperci wskazują na naruszenie RODO](/news/wpis-kosiniaka-kamysza-o-transporcie-medycznym-klaudii-wywolal-burze-czy-ujawniono-dane-pacjentki)

[

Odwaga i polityka. Dlaczego politycy boją się myśleć](/news/marek-jurek-polityka-odwagi-czy-polityka-strachu)

[

Szpitale nie mogą być przechowalnią dla polityków](/news/politycy-w-szpitalach-jak-partyjne-nominacje-niszcza-zaufanie-do-ochrony-zdrowia)

Kosiniak-Kamysz nie jest wyjątkiem

Kosiniak-Kamysz nie jest tu wyjątkiem. To raczej element szerszego trendu.

W Stanach Zjednoczonych wielokrotnie krytykowano polityków za symboliczne wizyty na granicy i w ośrodkach dla migrantów, które bywały wykorzystywane jako element politycznego przekazu o „twardej ręce”, a nie jako realna rozmowa o rozwiązaniach systemowych.