Orunia i Stare Szkoty w rejestrze zabytków

PKM Południe nie jest zagrożona

Kanał Raduni

zespół dworsko-parkowy (tj. Park Oruński im. Emilii Hoene wraz z dworem)

dom właściciela Drukarni Gdańskiej

kościół parafialny p.w. św. Jana Bosco

zespół domu podmiejskiego z kuźnią

zespół kościoła parafialnego p.w. św. Ignacego Loyoli

szaniec jezuicki

Jak konserwator zabytków uzasadnia swoją decyzję?

Integralną częścią układu przestrzennego dawnych przedmieść były formy projektowanej zieleni, z których najokazalszym był i wciąż takim pozostaje Park Oruński — pierwotnie należący do majątku o proweniencji XVI-wiecznej i będący ówcześnie jedyną zalesioną częścią wsi Orunia. Zarówno historyczna zabudowa, jak i komponowana zieleń współtworzą przedmiot analizy umożliwiający wyróżnienie wartości historycznych, artystycznych, naukowych omawianego zabytku

Należy zwrócić uwagę, iż w obrębie analizowanego obszaru część historycznej zabudowy, głównie mieszkaniowej jednorodzinnej, uległa, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich dekad, niekorzystnym przekształceniom zacierającym jej pierwotny wygląd, a niekiedy prowadzącym do historycznego pastiszu. Wprowadzona współczesna, ahistoryczna zabudowa (np. Hotel Zatoka przy Trakcie św. Wojciecha 149) niejednokrotnie zaburzyła proporcje zabudowy historycznego obszaru. Ustanowienie prawnej ochrony konserwatorskiej układu przestrzennego opisywanej części przedmieść miasta Gdańska na podstawie wpisu do rejestru zabytków, ma na celu zahamowanie niekontrolowanych przekształceń historycznej skali zabudowy i sylwety przedmieść, ma przyczynić się do nadzoru konserwatorskiego nad nowymi formami zagospodarowania wywiedzionymi z zastanej struktury przestrzennej i respektujących jej historyczny charakter

Czytaj cały artykuł u źródła — Miasto Gdańsk (miasto na prawach powiatu)