Ropczyce – „Muzyka kładzie się w ciszy” (PCEK)
W niedzielny wieczór (2.02. br) w Powiatowym Centrum Edukacji Kulturalnej zaprezentowany został spektakl pt. „Muzyka kładzie się w ciszy” zrealizowany przez „Scena Propozycji” Uniwersytetu Rzeszowskiego w reżyserii Ryszarda Szeteli. Poświęcony on jest wybitnemu kompozytorowi i publicyście Zygmuntowi Mycielskiemu pochodzącemu z Wiśniowej k. Strzyżowa. Jako ciekawostkę można zaznaczyć, że przyjaźnił się m.in. z Józefem Mehofferem, pochodzącym z Ropczyc. Spektakl jest ciekawą retrospekcją, wykorzystującą m.in jego rozważania z „Dzienników” oraz „Niby-dzienników”. W tym spektaklu w bardzo ciekawy sposób zostały zaprezentowane jego rozważania dotyczące tego czym jest muzyka oraz malarstwo z delikatnym odniesieniem do jego przemyśleń dotyczących życia osobistego, relacji z kobietami, jego oceny wydarzeń społecznych okresu PRL-u.
Trudno by było relacjonować cały spektakl, tę rolę niech częściowo spełni materiał foto. Miejmy nadzieję, że w ten sposób zachęcimy do osobistego zapoznania się z tym spektaklem. Ponieważ Z. Mycielski tak mocno związany jest z Wiśniową, niech ten spektakl będzie także okazją bliższego jego przypomnienia. Zygmunt Mycielski, hrabia herbu Dołęga (ur. 17.08.1907 r w Przeworsku, zm. 5.08.1987 r w Warszawie). Szkołę średnią ukończył w Krakowie. Od 1928 roku kontynuował edukację muzyczną w École Normale de Musique w Paryżu. W 1926 r wstąpił do Association des Jeunes Musiciens Polonais (Stowarzyszenie Młodych Muzyków Polskich),w latach 1934-1936 był jego prezesem. Brał udział w II wojnie światowej: w kampanii wrześniowej i działaniach we Francji w 1940 r. Jako żołnierz polskiej armii znalazł się w stalagu, następnie został skierowany do przymusowej pracy u niemieckiego rolnika. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski.W latach 1946-1948 i 1957-1959 współredagował „Ruch Muzyczny”, a od 1960 do 1968 był redaktorem naczelnym tego pisma. Współredagował „Res Facta”, „Rocznik Chopinowski” i „Chopin Studies”. W 1955 r opublikował w „Przeglądzie Kulturalnym” artykuł krytykujący izolację polskiej kultury od twórczości kompozytorów w świecie. Po wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji opublikował w paryskiej „Kulturze” „List otwarty do muzyków czeskich i słowackich”, za który spotkały go restrykcje ze strony władz PRL: pozbawienie funkcji redaktora naczelnego „Ruchu Muzycznego”, objęcie podmiotowym zapisem cenzury i zakaz wyjazdów zagranicznych. W 1974 roku podpisał wraz z innymi intelektualistami tzw. „list piętnastu”, skierowany do władz PRL z żądaniem udostępnienia Polakom zamieszkałym w ZSRR kontaktu z polską kulturą oraz własnego szkolnictwa. W 1975 podpisał memoriał 59 intelektualistów do władz w związku z projektowanymi zmianami w konstytucji. W 1978 r uczestniczył w założeniu nielegalnego Towarzystwa Kursów Naukowych, działającego w środowiskach studenckich. Mimo utrudnień stwarzanych mu przez władze w latach 70., jego utwory kilkakrotnie wykonywano na festiwalu Warszawska Jesień, a sam Mycielski wyjeżdżał za granicę oraz publikował w „Ruchu Muzycznym”, m.in. stałe felietony, które wydano (w niewielkim nakładzie) w wersji książkowej. W latach 1947-1948 i 1952-1954 był wiceprezesem, a w okresie 1948-1949 prezesem Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich (ZKP). Od 1985 do 1987 był członkiem jego prezydium. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.Zmarł w Warszawie, lecz został pochowany w Wiśniowej nad Wisłokiem, gdzie w 1988 z inicjatywy Andrzeja Szypuły założono Towarzystwo im. Zygmunta Mycielskiego. W jego ramach powstało w 1990 roku czasopismo „Kamerton” koncentrujące się na dokumentacji oraz propagowaniu życia i twórczości kompozytora. Także w 1990 roku Telewizja Polska zrealizowała film: „Zygmunt Mycielski – Szkic do portretu”. Decyzją Zygmunta Mycielskiego jego spuścizna twórcza została zdeponowana u Barbary Zwolskiej-Stęszewskiej i Jana Stęszewskiego w Warszawie. Archiwum zawiera m.in. szkice, rękopisy i wydania kompozycji, piśmiennictwo muzyczne i literackie, obfitą korespondencję oraz unikatowe dzienniki opublikowane w Dzienniku 1960-1969, oraz Niby dzienniku . Dzienniki rzucają nowe światło na biografię Mycielskiego, ujawniając m.in. jego homoseksualizm.
{gallery}galerie/MUZYKA/{/gallery}