Odrobina powściągliwości

Do niedawna Polacy byli najlepszymi specjalistami w dziedzinie medycyny. Dziś, podobno, prym dzierży AI. Ustąpiliśmy miejsca na podium.

Oddać dzierżoną przez dziesięciolecia palmę pierwszeństwa nie było łatwo. Pustkę jakoś trzeba zapełnić. W czym specjalizujemy się dziś?

Głośną przed paru laty była akcja ratunkowa GOPR na Średniaku, w Gorcach. Grupa harcerzy nie dała rady załamaniu pogody i prosiła o pomoc. Pod informacją wylała się fala hejtu. Spróbowałem ocenić sytuację na trzeźwo, bez emocji. Pomocą było wspomnienie podobnej sytuacji, jaką przeżyliśmy, w tym samym terenie, wcześniej. I świadomość, że najmocniejsze ogniwo letnich wędrówek zimą może okazać się najsłabszym. Też to przerabiałem. Po dwóch zmianach najsilniejsi latem wysiadali. Nie mieli opanowanej techniki przecierania szlaku.

Przeczytałem wówczas kilkadziesiąt komentarzy. Wszyscy osądzali, kipieli złośliwością. Nikt nie próbował zrozumieć. Napisałem wówczas harcerzom: doświadczyliście solidarności ludzi gór, wrócicie na szlak bogatsi w doświadczenia.

Na jednym z gorczańskich profili opublikowano przed kilkoma dniami zdjęcie leśnej drogi. Oczywiście większość komentujących pisała o szalejących po górach quadach. Owszem, one bywają problemem. Rzecz w tym, że po powiększeniu ukazała się prawdziwa przyczyna głębokich kolein. Znana wędrującym po górach. Ileż razy, patrząc z okna na rwące drogami potoki komentowaliśmy z przymrużeniem oka: asfalt wysokogórski płynie.

Pół biedy gdy chodzi o drogę, quady czy akcję zimową. Podwójny dramat zaczyna się w momencie gdy mamy do czynienia z ofiarami śmiertelnymi. Podwójny, gdyż śmierć dotyka wielu bliskich. Ale i dramatem są komentarze „specjalistów” od górskich wypadków. Oni z góry wiedzą, że ktoś był nieprzygotowany, szedł w sandałach, źle ocenił swoje możliwości, lekceważył zasady poruszania się po szlakach. Nikomu nie przyjdzie do głowy, że mogła go dopaść choroba górska, zawał, odezwał się po latach przebyty wstrząs mózgu, zbuntował się niedotleniony błędnik. Czyli to wszystko, co w języku ratowników nazywa się zdarzeniem losowym. Wymieniane przez „specjalistów” przyczyny wypadków stanowią zaledwie osiem procent akcji ratowniczych. To oficjalne dane TOPR.

Na innych poletkach nie jest lepiej. Nie mając żadnych danych potrafimy ogłosić światu kto i dlaczego spowodował wypadek, jaka była przyczyna pożaru, z jakich powodów ktoś zachował się tak a nie inaczej. Potępiamy, mieszamy z błotem, wskazujemy winnych, zasadniczo – poza jednym lub dwoma zdaniami informacji – nie wiedząc nic. No, ale przecież mistrzowie klawiatury muszą wykazać się wiedzą, inteligencją, szybkością reakcji.

Gdzieś zagubiliśmy ewangeliczne: „nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni” i „jaką miarą wy mierzycie, taką i wam odmierzą”. I głusi jesteśmy na papieskie apele, przypominające, że wielkie wojny zaczynają się od agresji słownej.

Zbliżając się do kresu (ostatecznie bliżej mi niż dalej) uświadamiam sobie, że rzeczywistość jest bardziej złożona niż nam się wydaje. Dlatego coraz częściej ćwiczę się w powściągliwości. Poczekamy, zobaczymy, zbierzemy informacje. Wbrew temu, co twierdzą niektórzy, to nie konformizm. To życiowy realizm. Nie wszystko musi być skomentowane, ocenione, osądzone. Niekiedy cisza bywa zbawienna. Przede wszystkim dla nas. Bo osąd zasadniczo nie niszczy sądzonego. Niszczy przede wszystkim tych, którzy wydają go zbyt łatwo i pochopnie.

aktualna ocena | | głosujących | | Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Tydzień z Wiara.pl

Przeczytaj jeszcze

Galerie

ks. Włodzimierz Lewandowski

Piotr Drzyzga

Autoreklama

Czytaj cały artykuł u źródła — Gość Opolski (opole.gosc.pl)