Uroczystości pielgrzymkowe w sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej
5 lipca rozpoczęły się doroczne uroczystości pielgrzymkowe w sanktuarium Matki Bożej w Latyczowie. Zgodnie z wieloletnią tradycją w przeddzień święta do sanktuarium przybyły piesze i rowerowe pielgrzymki oraz liczni wierni, duchowni i goście. Wieczornej Mszy św. przewodniczył biskup ordynariusz diecezji kamieniecko-podolskiej Edward Kawa OFMConv.
Autor: Римсько-Католицька Церква в Україні/ FB/ Facebook Uroczystości pielgrzymkowe w sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej Od godzin popołudniowych do Latyczowa docierały pielgrzymki z Tomaszpola, Chmielnickiego i Kamieńca Podolskiego oraz pielgrzymka rowerowa z Lityna. Przy bramie sanktuarium powitał je biskup senior diecezji kamieniecko-podolskiej Leon Dubrawski OFM. Po wspólnej modlitwie i błogosławieństwie pielgrzymi udali się przed cudowny wizerunek Matki Bożej, powierzając Maryi swoje intencje.
Eucharystię poprzedziła uroczysta procesja z cudownym obrazem Matki Bożej z Latyczowa oraz relikwiami św. Benedykta z Nursji, przywiezionymi przez benedyktyńskiego mnicha o. Arnolda. Mszę św. koncelebrowali biskupi Leon Dubrawski OFM i Radosław Zmitrowicz OMI oraz licznie zgromadzeni kapłani.
Na początku liturgii kustosz sanktuarium, ks. Adam Przywuski, przypomniał, że od 420 lat cudowny wizerunek Matki Bożej jest obecny w Latyczowie. Zachęcił wiernych do zawierzenia Maryi i naśladowania Jej posłuszeństwa wobec woli Bożej.
W homilii bp Edward Kawa zwrócił uwagę, że współczesnemu człowiekowi coraz bardziej brakuje słuchania słowa Bożego, pośród natłoku codziennych informacji. Podkreślił, że Pismo Święte uczy prostego i dziecięcego zaufania Bogu, szczególnie w chwilach prób i niepewności.
Nawiązując do historii sanktuarium, kaznodzieja przypomniał, że choć możni tego świata nie przyjęli niegdyś Maryi, to właśnie prości ludzie jako pierwsi rozpoznali światło bijące z Jej cudownego obrazu. Zaznaczył, że również dziś Bóg powierza zwykłym ludziom misję przemieniania świata przez modlitwę i post.
Bp Kawa podkreślił także, że Bóg nie usuwa wszystkich trudności, ale nie pozostawia człowieka samego w ich dźwiganiu. Zachęcił wiernych, aby przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny z ufnością powierzali Bogu swoje intencje i otwierali przed Nim serca.
Po zakończeniu Eucharystii Młodzieżowe Duszpasterstwo Muzyczne diecezji kamieniecko-podolskiej wykonało koncert pieśni uwielbienia. Tradycyjnie w nocy z 5 na 6 lipca w sanktuarium odbyło się także czuwanie modlitewne w intencji ochrony i świętości życia ludzkiego, otwarte dla wszystkich uczestników uroczystości.
Latyczów znajduje się na otoczonej wzgórzami równinie podolskiej, u ujścia rzeki Wołk do Bugu. W 1366 król Kazimierz Wielki włączył to miasto do Królestwa Polskiego. Około 1430 wzniesiono tam drewniany kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i powstała parafia katolicką. Kościół wraz z miastem spalili w 1453 Tatarzy, a ciągłe ich najazdy utrudniały rozwój miasta. Pod koniec XVI wieku przybyli tam z Rzymu dominikanie z kopią obrazu Matki Bożej Śnieżnej z połowy XVI wieku, którą podarował im Klemens VIII wraz z błogosławieństwem na pracę misyjną. W 1832 władze carskie skasowały klasztor a zakonników wywieziono. Parafię przejęli księża diecezjalni, którzy starali się odnowić świątynię i zachować w niej dawne pamiątki.
W 1933 bolszewicy zamknęli świątynię, która szybko zaczęła popadać w ruinę. Odbudowa sanktuarium, głównie dzięki pomocy Polaków, rozpoczęła się w 1989, gdy wierni odzyskali kościół.
Cudowny obraz Matki Bożej Latyczowskiej jest kopią Madonny z rzymskiej Bazyliki Matki Boskiej Większej. Nie wiadomo ani kto, ani gdzie ją wykonał. Od początku obecności w Latyczowie wizerunek zasłynął wieloma cudami. Gdy w 1648 wybuchło powstanie kozackie pod wodzą Bohdana Chmielnickiego, dominikanie zabrali obraz do kościoła pw. Bożego Ciała we Lwowie, chroniąc go przed zniszczeniami. Do Latyczowa obraz wrócił w 1722 a 1778 Pius VI zezwolił na jego koronację i przysłał z Rzymu złote korony.
W czasie I wojny światowej obraz był przechowywany w Winnicy, następnie powrócił do Latyczowa. Nieco później znalazł się w Warszawie. Wreszcie decyzją władz kościelnych w listopadzie 1935 trafił do katedry w Łucku, gdzie w okresie międzywojennym cieszył się wielkim kultem. W 1945 r., w obawie przed kradzieżą lub profanacją, siostry ze Zgromadzenia Służek Najświętszej Maryi Panny wywiozły go do Lublina, gdzie do dzisiaj przebywa w kaplicy zakonnej.
Dziś sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej, Królowej Podola i Wołynia, odzyskuje dawną świetność, a od 1994 pielgrzymują tam co roku wierni, głównie diecezji kamienieckopodolskiej. Na polecenie ówczesnego biskupa Jana Olszańskiego w 1995 podjęto starania o powrót cudownego wizerunku do Latyczowa. Jan Paweł II ustanowił dzień 6 lipca w diecezji kamienieckopodolskiej świętem Matki Bożej Latyczowskiej. Od września 2003 duchową i materialną odnową sanktuarium zajmuje się ks. Adam Przywuski z wikariuszem i siostrami loretankami.. Nową kopię obrazu Salus Populi Romani z rzymskiej bazyliki pobłogosławił 28 maja 2006 w Krakowie Benedykt XVI.
Źródło:rkc.org.ua