Przyznanie się do tego to wciąż męskie tabu
Jeśli doświadczasz problemów emocjonalnych i chciałbyś uzyskać poradę lub wsparcie, tutaj znajdziesz listę organizacji oferujących profesjonalną pomoc. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia zadzwoń na numer 997 lub 112.
"Niepokochani" - taki tytuł nosi audioserial, który od kilku tygodni można zobaczyć w TVN24+. Opowiada historie kilku mężczyzn, którzy znaleźli się na krawędzi i byli blisko decyzji, by nie czuć już nic. Maciej, Gabriel, Rafik, Kacper i Konrad opowiadają o tym, jak w milczeniu przed bliskimi odmierzali czas do postawienia ostatecznego kroku. Przetrwali i dziś chcą pomóc tym, którzy myślą: "Nie dam rady dalej". Ich historie to świadectwo tego, jak wielką moc ma rozmowa.
Ale jak rozmawiać z bliskimi mężczyznami o emocjach? Na przykład z ojcem, który jest już seniorem i trudno mu nazwać własne emocje? Albo z nastolatkiem, który dopiero uczy się, czym one właściwie są?
"Tyle razy mówiłaś mi, że jestem beznadziejny"
Zadzwonił pod 112, by ratować własne życie. "To był lament, ryk, brak powietrza"
"Dzwonimy do siebie raz w miesiącu"
Mateusz ma 47 lat i 20-letniego syna, mieszka w Warszawie, pracuje w branży kreatywnej. Z własnym ojcem nie rozmawiał o tym, co czuje.
- Rozmowy z ojcem były bardzo powierzchowne. Właściwie był to zestaw zasad, które według niego oddawały to, kim mężczyzna czy chłopak ma być. Przykład? Mężczyzna się nie mazgai. A ma działać, robić. Ma nie zajmować się swoim wyglądem, nie pacykować. Używanie żelu do włosów było według niego przejawem zniewieściałości. Podkreślał też, jak ważne jest posiadanie własnego zdania. Złościł się, gdy uważał, że koledzy, albo nie daj Boże koleżanki, mają na mnie nadmierny wpływ. Słyszałem: "Ledwo zawołali, a ty już lecisz". Rodzaj autonomii był dla niego częścią męskiej tożsamości - opowiada Mateusz.