Z tą chorobą ziemniaka spotkał się niemal każdy. Strupy na bulwach psują ich wartość
Zmiany na skórce powodowane przez parcha zwykłego drastycznie obniżają estetykę bulw ziemniaka. Jest to istotne dla konsumentów, którzy preferują ziemniaki o czystej i gładkiej skórce.
Parchowi zwykłemu sprzyjają m.in. susza w okresie wiązania bulw, wiosenne nawożenie słomiastym obornikiem, świeże wapnowanie i zasadowy odczyn gleb.
Obecnie najskuteczniejszą ochronę przed parchem zwykłym zapewniają odmiany o podwyższonej odporności, np. Tonacja, Hetman.
Bulwy z parchem tracą wartość w oczach konsumentów
Parch zwykły to dobrze znana producentom i dość często spotykana choroba ziemniaków. Jej objawy są dobrze widoczne na skórce bulw. Początkowo mają postać niewielkich, brązowych plamek, które wraz ze wzrostem ziemniaków powiększają się i przekształcają w charakterystyczne, korkowate strupy. Ich powstanie wynika z reakcji obronnej rośliny, która tworzy warstwy korka, aby odgraniczyć infekcję od reszty miąższu
Zmiany mogą przybierać różne formy, przy czym na jednej bulwie może występować jednocześnie kilka typów zmian:
parch płaski (powierzchniowy): najłagodniejsza forma, drobne skorkowacenia występujące tylko na powierzchni bulwy;
parch wypukły: na skutek tworzenia nowej tkanki, która "wypycha" zmiany chorobowe na zewnątrz na skórce powstają wyraźne, pokryte chropowatymi strupami wypukłości;
parch wgłębny: najgroźniejsza forma, okrągłe lub gwaździste plamy, zbudowane z kolejnych warstw korka, zagłębione w miąższu na głębokość kilku milimetrów;
parch siatkowy: powierzchniowe, rozległe siatkowate spękania skórki.
Warto zwrócić uwagę, że na ziemniakach pojawia się także parch srebrzysty, który jest jednak powodowany przez innego sprawcę. Także daje objawy na skórce, lecz mają one formę gładkich, srebrzystoszarych lub brunatnych plam, bez korkowatych strupów ani kraterów. Czasami parcha zwykłego można pomylić z objawami rizoktoniozy, wirusa Y czy skutkami żerowania szkodników.
Wystąpienie parcha zwykłego jest szczególnie problematyczne w przypadku produkcji ziemniaków konsumpcyjnych. Choroba zwykle nie powoduje dużego spadku masy zbieranego plonu, ale wyraźnie pogarsza jego jakość. Bulwy ze skórką pokrytą strupami tracą atrakcyjny wygląd, przez co trudniej przeznaczyć je do sprzedaży bezpośredniej, gdyż są odrzucane przez konsumentów. W przypadku silnego porażenia ograniczona może zostać także przydatność bulw jako materiału sadzeniakowego.
Ponadto uszkodzona skórka słabiej chroni bulwę. Ułatwia odparowywanie wody, dlatego porażone ziemniaki szybciej więdną i tracą masę podczas przechowywania. Zmiany mogą być również miejscem wnikania sprawców innych chorób.