Zwykły ból głowy okazał się początkiem dramatu. Minął rok od śmierci
Joanna Kołaczkowska rozśmieszała Polskę jednym spojrzeniem, ale jej własne życie wcale nie było lekkim skeczem. Strata ojca, rozpad małżeństwa, samotne pytania o miłość, problemy ze zdrowiem i choroba, która przyszła nagle – za sceniczną Aśką z Hrabi stała kobieta, której los nie oszczędzał. Publiczność widziała puenty. Za kulisami było znacznie więcej.
Życie nie dawało Joannie Kołaczkowskiej taryfy ulgowej
Choć mija rok od jej śmierci , to wciąż trudno pisać o niej w czasie przeszłym. Dla tysięcy widzów była po prostu Aśką. Tą z Hrabi. Tą, która wychodziła na scenę i od razu było wiadomo, że zaraz stanie się coś nieoczywistego. Jedna mina, jedno spojrzenie, jedna pauza i sala pękała ze śmiechu. Ale im dłużej patrzy się na jej historię, tym mocniej widać, że ten śmiech miał drugie dno. Joanna Kołaczkowska potrafiła rozbroić ludzi do łez, choć sama dobrze znała ciężar spraw, których nie da się załatwić żartem.
Widzowie kochali ją za sceniczną wolność. Za to, że była nieprzewidywalna, szalona, genialnie absurdalna. Tyle że poza sceną nie zawsze była taka, jakiej oczekiwali fani. Sama mówiła o sobie: „Jestem dość wycofana. Na imprezach branżowych zdarza mi się usłyszeć: ‘Co ty taka smutna?’”.
A popularność bywa bezlitosna. Ludzie chcą, żeby ten, kto ich bawi, był zabawny zawsze. A Joanna Kołaczkowska nie chciała być zawsze gotowa na żart. „W życiu w ogóle nie jestem energetyczna” – przyznała w jednym z wywiadów. Brzmi prowokacyjnie, gdy przypomnieć sobie jej sceniczny temperament. Ale właśnie w tym kontraście leży prawda o niej. Aśka na scenie potrafiła dawać ludziom oddech. Joanna poza sceną nie udawała, że życie zawsze daje powody do śmiechu.
Ojciec miał wrócić ze śniegiem
Pierwszy wielki cios przyszedł bardzo wcześnie. Joanna straciła ojca jako dziecko. Po jego śmierci usłyszała, że tata poszedł do nieba i wróci ze śniegiem. Dorośli czasem mówią takie zdania, żeby złagodzić dramat. Dzieci biorą je dosłownie. Po latach Kołaczkowska wracała do tego obrazu. „Kiedy padał śnieg, siedziałyśmy z siostrą w oknie i czekałyśmy na niego. Ja to pamiętam. Śnieg, deszcz…” – mówiła. Gdy padło pytanie, kiedy przeżyły żałobę, odpowiedziała krótko: „Nigdy”. Ta rana została. U niej pod spodem zawsze był człowiek. Ktoś, kto zna stratę, a mimo to wychodzi do ludzi i każe im się śmiać.
Małżeństwo się rozpadło
W jej życiu prywatnym też nie było prostej, wygodnej historii. Było małżeństwo, była córka, był dom, były plany. A potem przyszedł rozpad związku. Taki moment w życiu, po którym człowiek musi ułożyć siebie na nowo, nawet jeśli następnego dnia ma wyjść na scenę i rozśmieszać ludzi.
Kilka miesięcy przed śmiercią rozmawiała z Marzeną Rogalską. O miłości powiedziała wtedy:
Nie wiadomo, czy ta miłość istnieje, albo jeżeli istnieje, to co to jest. Czym to jest? Mówiła też, że ludzie „rozstają się pomimo tego, że się kochają”. Za śmiechem, którym bawiła publiczność, było życie z normalnymi pęknięciami: rozstaniem, samotnością, pytaniami, które wracają nawet wtedy, gdy gasną światła. Absurd nie był ucieczką od życia, a czasem jedynym sposobem, żeby powiedzieć o nim prawdę bez wielkiego patosu.
Polecany artykuł:
Hrabi było jej sceną, domem i ratunkiem
Kabaret Hrabi stał się dla niej miejscem szczególnym. Dariusz Kamys, Łukasz Pietsch, Tomasz Majer i ona – Aśka, której nie dało się pomylić z nikim innym. Widzowie nie przychodzili tylko na skecze. Przychodzili na pewien świat. Na tempo, język, rodzaj humoru, który od pierwszych minut miał swój charakter. Dariusz Kamys wspominał po jej śmierci:
Gdy mówiła ze sceny, każdy miał wrażenie, że zwraca się bezpośrednio do niego. Tym bardziej boli teraz jej nieobecność. Joanna była w pracy, w planach, w ruchu. Miała kolejne pomysły, występy, projekty. Kamys mówił, że „Hrabina Pączek” była „absolutną perłą”. To nie była artystka, która już zamykała drzwi. Przeciwnie – wciąż miała coś do zrobienia.
Ale życie już wcześniej potrafiło ją zatrzymywać. Bywały momenty, gdy zdrowie nie pozwalało iść dalej takim tempem, jakiego wymaga scena. Dla artysty to szczególnie okrutne: ciało odmawia posłuszeństwa, a publiczność czeka. Terminy, próby, występy, zobowiązania – wszystko toczy się dalej, nawet gdy człowiek musi nagle stanąć. W takich chwilach najważniejsze okazuje się, kto zostaje obok. Hrabi nie było dla niej tylko nazwą zespołu. Było zapleczem, relacją, grupą ludzi, którzy wiedzieli, że scena to jedno, a życie drugie. I że za Aśką, którą kocha publiczność, jest Joanna, która czasem potrzebuje pomocnej dłoni.
Zwykły ból głowy okazał się początkiem dramatu
Ostatnia choroba przyszła jak coś, na co nikt nie był gotowy. Na początku mogło wyglądać niegroźnie. Gorszy dzień. Zmęczenie. Przeciążenie. Podczas próby w Zielonej Górze Joanna powiedziała, że od tygodnia bardzo boli ją głowa. Poszła się położyć. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Dezorientacja, badania, diagnoza. Glejak - słowo, które brzmi jak wyrok, choć bliscy i fani kurczowo trzymali się nadziei.
W kwietniu 2025 roku Hrabi poinformowali publicznie, że Joanna Kołaczkowska jest w trakcie leczenia onkologicznego i musi przerwać występy. Dla widzów to był wstrząs. Jeszcze niedawno była na scenie. Jeszcze niedawno rozśmieszała ludzi do łez. A nagle trzeba było czytać komunikaty o chorobie, leczeniu i walce. Przyjaciele byli obok. Środowisko ruszyło z pomocą. Fani czekali na dobre wiadomości. Takich osób jak ona nie wyobraża się sobie w szpitalnej ciszy. W głowie wciąż brzmi głos, wciąż widać miny, wciąż wracają nagrania, na których jest żywa, szybka, błyskotliwa, nie do zatrzymania. Ale choroba nie miała litości.
Polecany artykuł:
Wierzyli w cud. Cudu nie było
Komunikat Hrabi po jej śmierci był krótki i druzgocący: „Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Joanna Kołaczkowska zmarła w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku. Miała 59 lat. Dariusz Kamys opowiadał później, że po jej śmierci kilka razy próbował do niej dzwonić. Miał numer. Miał odruch. Miał zdjęcie, które chciał jej wysłać. „Nagle zdałem sobie sprawę, że się nie da” – powiedział. Gest, który przez lata był naturalny, a nagle trafia w pustkę.
Po śmierci łatwo zrobić z artysty pomnik. Z Joanny Kołaczkowskiej byłby to pomnik zupełnie nietrafiony. Za gładki. Za nieruchomy. Za poprawny. Ona była z ruchu, nerwu, spojrzeń, nagłych zwrotów, scenicznych szaleństw i zwyczajnego ludzkiego życia, które wcale nie układało się pod laurkę. Chciała kremacji, świeckiego, humanistycznego pożegnania, bez wielkich wieńców. Prosiła, by zamiast kwiatów wesprzeć fundację. Mniej dekoracji, więcej sensu.
Ludzie żegnali ją jak kogoś bliskiego
Przyszły jednak tysiące pożegnań. Szymon Majewski wspominał ją przez obraz kawy, spotkania i rozmowy, która już się nie wydarzy. Marzena Rogalska mówiła o objawieniu i fenomenie, ale też o kimś bezbronnym wobec miłości ludzi. Obcy pisali tak, jakby żegnali kogoś bliskiego, kogo naprawdę znali. Dariusz Kamys powiedział: „Mam poczucie, że nie odeszła, tylko została nam nagle zabrana”. Trudno znaleźć lepsze zdanie na tę stratę.
Polecany artykuł: